Het is toch zo vlug gegaan, ons hart was nog niet klaar om afscheid te nemen. Het ritme waarmee de Eerwaarde van ons is heengegaan weerspiegelt toch weer de dynamiek die hem steeds getypeerd heeft. Hij wilde ons geen pijn bezorgen, zeker dat niet. Wij hadden tot over enkele dagen nog zoveel hoop dat het toch noch zou beteren, hoewel we wisten dat het ernstige was.

Beste familie, beste jongens, vrienden en bewonderaars van een levenswerk. Wij zijn hier samen als gelovige mensen, om te danken, te bidden, te treuren.
Afscheid nemen is tevens droevig, en toch vol hoop omdat we weten waarheen kanunnik Michaël vertrokken is. We weten dat het “Vriendelijk licht hem voort leidt” (Lead kindly light, lead Thou me on!) en tevens zingen wij in vertrouwen “Laat het licht van uw gelaat nu over hem stralen”.

Ik stel me voor dat Michaël op reis vertrokken is, zoals zovele keren in zijn boeiend leven. Op reis nu naar het definitieve Jeruzalem, geleid door de muziek van zijn jongens als door een basso continuo. Muziek is immers een van die krachten die het leven aan elkaar rijgen.

Wie zingt weet het goed, na het concert blijft de melodie nog lang in ons geheugen en ons hart naklinken. Tenslotte wordt zingen iets van onszelf. Alle andere stemmen of instrumenten, alle andere activiteiten en zorgen worden in elkaar geweven door die constante basso continuo. Daar vinden wij niet alleen inspiratie, we worden naar de diepte van ons mens- zijn begeleid door de muziek.

De reis die nu ondernomen is leidt naar de heilige stad, daar is plaats voor velen. Voor Michaël was alles heilig. Elke stad die hij bezocht, elke persoon die hij ontmoette, elk lid van het koor was voor hem die heilige grond waar God hem zei: “Ik ben er voor u”. Terwijl hij met muziek bezig was ging zijn bekommernis uit naar zijn jongens en naar diegenen die kwamen luisteren. Eigenaardig misschien, muziek was voor hem een middel om God aanwezig te brengen, om te verkondigen. Op de affiches lezen we “Paulus, Matteus, Elias, Eucharistieviering, Requiem, Vespers”. De lof van God zingen was zijn levensopdracht. Nu maakt hij deel uit van dat koor voor Gods troon.

 Een tweede kracht die het leven aaneenrijgt is het geloof. Als een rode draad doorheen ons denken en doen vinden we het zoeken naar de bron, de betrokkenheid op wat de Schepper diep in ons gelegd heeft. Het is niet altijd even eenvoudig. Er zijn zo vaak tranen in onze ogen of zorgen die ons zodanig bezighouden dat we niet doordringen tot de diepte van het mysterie. Toch weten we dat er méér is dan ons oppervlakkig bezig zijn van alle dag. Geloven motiveert ons denken en doen, omdat we, voor sommigen misschien enkel intuïtief, bewust zijn van de aanwezigheid van de Schepper in alles wat bestaat. Wanneer we stilstaan bij het leven van Michaël Ghijs vragen we ons af of hij dezelfde dynamiek zou kunnen ontwikkeld hebben zonder zijn diep geloof in God, en zijn vertrouwen in de mensen. Onwillekeurig denken we hier aan de opvoeding die hij thuis bij zijn ouders en broers en zussen ontvangen heeft. We hebben inderdaad gezien hoe een graankorrel kan sterven, zichzelf helemaal wegcijferen, om de boodschap van het geloof mee te delen. Vandaag zijn wij getuigen dat die éne graankorrel niet alleen gebleven is, vele mensen van alle rangen en standen zijn geraakt geworden, vele gelovigen, vele muziekliefhebbers. Veel mensen hebben het geluk gevonden, moed gekregen, zich ingezet bij het zien van zulk diep geloof. Dit was de bron van zijn onvermoeibare inzet. Aan de basis van alles wat gebloeid heeft in en doorheen Cantate Domino ligt een biddende priester. Totaal op God gericht vond hij dat de boodschap centraal moest staan, hijzelf verkoos de schaduw.

Een derde kracht die het leven samenhoudt is de band tussen mensen. Als opvoeder was hij bewust van het feit dat we samen groeien. Geen mens staat alleen in het leven, geen boom groeit alleen. Deze kracht leidt ons veel verder dan de opdracht die we samen vervullen. Samenhorigheid en medeverantwoordelijkheid bindt ons mensen zodanig samen dat over moeilijkheden héén, zelfs over een afscheid heen, deze band blijft bestaan.

Alles krijgt een andere kleur, een nieuw gezicht, een nieuw perspectief waar samenwerking door broederliefde gedreven wordt. Zonder deze waardering voor de leden van Cantate Domino zou Michaël niet de kracht hebben kunnen ontwikkelen gedurende meer dan veertig jaar. Begrijpelijk is dan ook het grote lijden dat hij in de laatste maanden gedragen heeft, maar weer met edele moed en geloof, wanneer hij begreep dat hij afscheid moest nemen.

Twee dingen dienen nog gezegd:

Aan u Michaël, een woord van dank, nu zijt ge waar ge steeds geweest zijt in uw gebed. Ongestoord nu, daar waar uw Heer is.

Aan de koorleden, oud-koorleden, ouders, vrienden en bewonderaars: ook aan jullie, dank, omdat Cantate Domino zonder jullie niet kon worden wat Michaël droomde. Met de schrijver van de Apocalyps zeg ik u: “Schrijf het op, want wat hier wordt gezegd is betrouwbaar en waar”.

Beste vrienden, we vieren eucharistie, met Christus breken we het brood, bewust van het feit dat het zaad moet sterven om vrucht te dragen. We zijn zo getuigen van de gave van Christus waarvan we vandaag een vrucht mogen plukken.

Mgr. LucVan Looy
Bisschop van Oost-Vlaanderen Gent

Terug